Alleluja! W samÄ porÄ dwa debile zorientowaĹy siÄ, Ĺźe sÄ dla siebie stworzeni!
Uchwały takie są niezbędne dla normalnego i sprawnego funk- cjonowania organizacji międzynarodowych, toteż możliwość ich uchwalania domniemywa się nawet wtedy, kiedy nie jest to wyraźnie przewidziane w statutach. Normy statutowe nie mogą bowiem być dostatecznie szczegółowe i wybiegające w przyszłość, aby można było zrezygnować z ich uzupełniania i rozwijania. Jako przykład aktów z zakresu prawa wewnętrznego organizacji międzynarodowych służyć mogą uchwalane przez nie regulaminy zawierające szczegółowe normy proceduralne, przepisy finansowe, czy też przepisy regulujące sprawy związane z siedzibą organizacji. Znacznie rzadsze w praktyce są przypadki, kiedy uchwały prawo- twórcze organizacji międzynarodowych są skierowane pod adresem państw w zakresie ich działalności poza ramami tych organizacji. Podstawą takich uchwał powinno być wyraźne upoważnienie ze 26 strony państw zamieszczone w statucie organizacji międzynarodowej lub ewentualnie w innej umowie międzynarodowej. Uchwały prawotwórcze organizacji międzynarodowych, wiążące wszystkie państwa członkowskie w zakresie ich działalności, poza ramami tych organizacji mogą być podejmowane w trojaki sposób: jednomyślnie, tak zwanym systemem contracting out lub też większoś- cią głosów. Zasada jednomyślności w podejmowaniu uchwał prawotwórczych organizacji międzynarodowych stanowi pełne poszanowanie suweren- ności państw członkowskich. Przykładem takiego systemu może być Organizacja Współpracy i Rozwoju Gospodarczego. Z tego punktu widzenia nie budzi zastrzeżeń również system contracting out, który polega na tym, że uchwały podejmowane są większością głosów, ale państwa pozostające w mniejszości mogą wyłączyć ich stosowanie względem siebie. Tak jest na przykład w Organizacji Międzynarodo- wej Lotnictwa Cywilnego. Natomiast statutowa możliwość podej- mowania uchwał prawotwórczych przez organizacje międzynarodowe większością głosów stanowi ograniczenie suwerenności państw człon- kowskich. Ma to miejsce w zachodnioeuropejskich wspólnotach gos- podarczych. Wymienione kategorie źródeł prawa międzynarodowego odgrywa- ją różną rolę w praktyce stosunków międzynarodowych. Ogólne zasady prawa mają znaczenie tylko uzupełniające. Uchwały prawo- twórcze organizacji międzynarodowych są wprawdzie niezbędne, ale nie powinny przekraczać granicy wyznaczonej faktem, że są one pośrednim wyrazem woli państw. Podstawowymi źródłami pra- wa międzynarodowego są zwyczaje i umowy międzynarodowe. Ich wzajemny stosunek wraz z rozwojem stosunków międzynarodowych ulega zmianie na korzyść umów międzynarodowych, do których niewątpliwie należy przyszłość. Stopniowe przekształcanie norm zwy- czajowych w normy umowne odbywa się w drodze kodyfikacji prawa międzynarodowego. Kodyfikacja prawa międzynarodowego polega na zawieraniu przez państwa umów międzynarodowych będących zbiorem systema- tycznie ułożonych przepisów regulujących postępowanie podmiotów prawa międzynarodowego. Przygotowanie projektu umowy kodyfikať cyjnej odbywa się w różny sposób. Może to być dziełem samych państw, organizacji międzynarodowych, a nawet osób prywatnych. 27 Organem Organizacji Narodów Zjednoczonych powołanym do speł- niania takiego zadania jest Komisja Prawa Międzynarodowego. Należy podkreślić, że Karta Narodów Zjednoczonych przewiduje jednoczesne popieranie stopniowego rozwoju prawa międzynaro- dowego i jego kodyfikacji. Statut Komisji Prawa Międzynarodo- wego uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 21 listopada 1947 r. stanowi, że kodyfikacja prawa międzynarodowego oznacza ściślejsze formułowanie i systematyzowanie norm prawa międzynaro- dowego w tych dziedzinach, w których istnieje już rozległa praktyka państw, precedensy i doktryna. Natomiast stopniowy rozwój prawa międzynarodowego występuje w dziedzinach, które nie zostały jeszcze uregulowane przez prawo międzynarodowe lub w których praktyka nie rozwinęła go w stopniu dostatecznym. W rzeczywistości powyższe dwie funkcje nie dadzą się od siebie oddzielić. Zwyczajowe normy prawa międzynarodowego nie są na ogół tak dalece rozwinięte, aby ich kodyfikacja mogła nie zawierać elementów kreacyjnych. Materialnym tworzywem w rozwijaniu i kodyfikacji prawa mię- dzynarodowego jest szeroko pojęta praktyka międzynarodowa, w tym umowy międzynarodowe, orzecznictwwo sądów międzynarodowych, uchwały konferencji i organizacji międzynarodowych, ustawodawst- wo państw dotyczące stosunków międzynarodowych i wreszcie dzieła naukowe. Owocem dotychczasowych prac Komisji Prawa Międzynarodowe- go ONZ jest kodyfikacja następujących dziedzin prawa międzynaro- dowego: prawo morskie (1958), stosunki dyplomatyczne (1961), sto- sunki konsularne (1963), prawo traktatów (1969), emisje specjalne (1969), stosunki między państwami a powszechnymi organizacjami międzynarodowymi (1975), sukcesja państw w zakresie umów między- narodowych (1978), sukcesja państw w zakresie własności, archiwów i długów państwowych (1983) oraz traktaty między państwami a or- ganizacjami międzynarodowymi lub między organizacjami między- narodowymi (1986). Na forum ONZ dokonano kodyfikacji niektórych dziedzin prawa międzynarodowego bez udziału KPM. Dotyczy to na przykład nowe- go ujęcia prawa międzynarodowego morskiego (1982). W dziedzinie kodyfikacji prawa międzynarodowego wojennego dużą rolę odgrywa Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża. 28 Rozdział n Zasady podstawowe § l. Zasady podstawowe w ogólności Na system prawa międzynarodowego składają się zarówno normy powszechnie obowiązujące wszystkie państwa, jak i normy pa- rtykularne, obowiązujące tylko niektóre z nich. Ponadto, spośród ogółu norm powszechnego prawa międzynarodowego można wyróż- nić te, które mają znaczenie podstawowe. Określa się je często mianem zasad lub zasad podstawowych. Z norm prawa międzynarodowego wynikają jakieś prawa i obo- wiązki dla państw lub ewentualnie dla innych podmiotów tego prawa. Prawa i obowiązki wynikające z zasad podstawowych prawa między- narodowego określa się często mianem podstawowych praw i obowią- zków państw. Zasady podstawowe prawa międzynarodowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, czyli stanowią ius cogens. Należy je od- różnić od ius dispositiyum, którego normy mogą być uchylone zgodną wolą państwa w ich wzajemnych stosunkach. Według konwencji o prawie traktatów z 1969 r. norma prawa międzynarodowego o cha- rakterze iuris cogentis może być zmieniona jedynie przez późniejszą normę posiadającą taki sam charakter. Nie ma w pełni miarodajnego, wyczerpującego i definitywnego katalogu podstawowych zasad prawa międzynarodowego